Ενα Χρόνο πρίν το Λιμάνι;

Το πρόσωπό του εκείνο το γιωμένο
που της καρδιάς του δείχνει τη σκουριά
το γέλιο το κρυφό και λυσσιασμένο
που η δυστυχία των άλλων τού γεννά.

Το φθονερό του μάτι το σβησμένο
που δείχνει βουλιμιά για συμφορά
μας εξηγούν γιατ' είναι διψασμένο
τ’ αχείλι του και πόλεμο ζητά.

Διψάει να ιδεί στα μαύρα φορεμένους
πατέρες και μαννάδες που μισεί,
να τους ιδεί στα δάκρυα τους πνιγμένους:

Θα ‘ναι δροσιά στην έρμη του ψυχή.
Για τούτο υπέρ Πατρίδος σκούζει, κράζει
Όρνιο, που για κουφάρια αναστενάζει!

[Ο μοχθηρός ψευτοφιλόπατρις / Μιχελής Αβλιχός]

 

-Τα "συμφέροντα" οι "αδερφές", οι "νάνοι" , οι "κουλοί" οι πολιτικά "παράλυτοι", χτυπούνε με δύναμη ό,τι μπορεί να παράγει συλλογικό έργο με συμπεριφορές και αντιδράσεις μαύρης κατσαρίδας και λαδωμένου ποντικού , με στόχο και φωτεινό σκοπό να καταρρακώνουν τους "τίμιους" και τους"άξιους", μα στερούνται αίσθησης περί δικαίου στόχου και σίγουρα απλής πνευματικής καλλιέργειας.

-Όποιος είχε την ατυχία να "διασταυρωθεί" μαζί τους, είναι πραγματικά άτυχος, μα μια Ελπίδα έχει...να λιώσει την κατσαρίδα να δολώσει τον ποντικό ,

 άκοπα,

 σαν γνωστικός,

γιατί είναι βέβαιο ότι αν δεν το κάνει θα τον "ακολουθήσει" στην υπόλοιπη του  ζωή...  "δημόσια" ή ΟΧΙ.

- ΟΡΝΕΑ είστε "τέρατα" μόνον εκεί όπου σας παίρνει...η δε υστεροφημία σας θα παραμένει για πάντα μεταξύ ποντικού και κατσαρίδας.

 

ΥΓ Απευθύνετε σε καλούς και κακούς ένα χρόνο πριν φτάσουν λιμάνι.

 

Ανοιξη πρίν τον Χειμώνα το Καλοκαίρι;

Πριν λίγους μήνες ήμουν ....όπως κάθε μέρα...ήταν άλλη μέρα ωστόσο.
Έχοντας πάντα  στο μυαλό μου το σχεδόν αδύνατο, να ανέβω το μεγάλο βουνό, που την κορυφή του την βλέπει μόνο ο ήλιος αφού στα μάτια μου, την σβήνουν τα σύννεφα.
Εκείνη την ημέρα νόμισα ότι είδα την κορυφή.....σαν να άκουσα κλάματα όταν ξανακοίταξα, ήμουν εκεί ή στον κήπο του παραδείσου σκέφτηκα,  χαζεύοντας τα φύλα μέσα από τα θολά μάτια μου αφού έβλεπα μια κάμπια με τα μάτια της γεμάτα δάκρυα .
-Δύσκολο να δω τι είναι ο έρωτας σχεδόν αδύνατο μου είχαν πει στ αλήθεια!
Γιατί κλαίει μια κάμπια σκέφτηκα για να την ρωτήσω ευθύς και να λάβω την αποστομωτική απάντηση της, ότι ήταν πολύ  άσχημη...αστείο να το λες όταν ξέρεις τη συνέχεια. 
Τι  σημασία έχει σκέφτηκα δυνατά, αφού σημασία έχει να είναι κανείς όμορφος μέσα του.
Ναι το  έξω βοηθάει αλλά....η κάμπια έφυγε πίσω στον κήπο  κλαίγοντας  δυνατότερα.
Μη στεναχωριέσαι είπα μέσα μου γελώντας αφού οι κάμπιες γίνονται πανέμορφες πεταλούδες.....κάτσε να σε βάλω σε ένα δέντρο και θα δούμε της είπα... δεν με πίστεψε , ξαναπροοσπάθησα αρκετές φορές... μπορεί να μου έλεγε ψέματα  θα σκέφτηκα...την ανέβασα  σε ένα κλαδί κι άρχισε να τρώει τα φύλλα σιγά σιγά...ήξερε. 
-Μοιάζει πολύ δύσκολο σκέφτηκα, ίσως αδύνατο να βρει κανείς το χαμένο βηματισμό του,
μέσα σε τόσα πέτρινα αλλά ξεχωριστά χρόνια, το χαμένο το κλειδί του έρωτα!
Πέρασαν μέρες μήνες, καιρός πολύς.....ξημέρωσε, έτρεξα πίσω στον κήπο να δω τι κάνει η κάμπια. Κοιτάζω από ‘δω, κοιτάζω από ‘κει, πουθενά η κάμπια! Ε, κάμπια, πού είσαι φώναξα....τρόμαξα, τρόμαξα πολύ γιατί θυμήθηκα, θυμήθηκα τότε....τότε πάλι  είχα δει το..

.... κουκούλι μιας κάμπιας που προσπαθούσε να βγεί μια μικρή πεταλούδα.... περνούσε όμως ο καιρός & η πεταλούδα αδυνατούσε να ανοίξει την χαραμάδα... και αποφάσισα να την βοηθήσω ανοίγοντας χαραμάδα για να βγει η πεταλούδα.....και ναι αμέσως βγήκε αλλά το κορμάκι της ήταν τόσο  αδύνατο, τα φτερά μεγάλα... η πεταλούδα δεν μπορούσε να κινηθεί.... την παρακολουθούσα πιστεύοντας πως σε λίγο θ'άνοιγε τα φτερά της για να πετάξει....όχι πάλι σκέφτηκα και πάγωσα .....όμως τίποτα δεν έγινε...η πεταλούδα συνέχισε να σέρνει το κορμί της & να κουβαλάει τα φτερά της.....και όλα αυτά γιατί ήθελα να την βοηθήσω χωρίς να καταλάβω ότι η πεταλούδα έπρεπε να δυσκολευτεί γιατί μόνο τότε η δύναμη θα απλωνόταν σε όλο το κορμί της & στα φτερά της, σε όλη της τη Ζωή....δεν πέταξε ποτέ, την είχα πνίξει. 

.......εδώ είμαι, άκουσα μια φωνή από πάνω μου. Γύρισα και την είδα να πετά, όμορφη πεταλούδα πια...τόσα χρόνια που έμενα μακριά στην δουλειά, στην πόλη, μακριά από τη φύση...πού να δω κάτι τέτοιο!
Η χαρά μου μεγάλη, πέταξα  μαζί της πάνω από τα βουνά την θάλασσα, την κοίταζα  για ώρες να πετάει και ένοιωσα ότι η πεταλούδα είχε κάτι ίδιο όπως κι όταν ήταν κάμπια...ήταν η ομορφιά ήταν η Χαρούλα που είχε....και πριν και τώρα μέσα της.
Η ίδια, η ομορφιές  του προσώπου, των μαλλιών,  του σώματος...αυτές που φτιάχνονται , η ομορφιά  της ψυχής δεν φτιάχνεται. Ή την έχεις ή δεν την έχεις, και την ομορφιά αυτή την βλέπεις να ξεχειλίζει στα μάτια μόνο ανθρώπων που την έχουν.
-Βαθύ μεγάλο τολμηρό το ποτάμι του έρωτα, βαθύ γλυκό κι αγριεμένο γεμάτο αγάπη,που μέσα του αγκαλιάζονται όλα τα καλά της καρδιάς της ψυχής του  σώματος!

...πέρασε καιρός, κάποτε ....άνοιξε όταν αντιλήφθηκε πως είχε δυο ελαφρά πολύχρωμα και φανταχτερά φτερά..  ήταν καιρός της..... αυτή δεν τη σκότωσα... ενθουσιασμένη γεμάτη χαρά και σαν πούπουλο τινάχτηκε στον αέρα με χάρη και
πέταξε στο γαλανό ουρανό μακριά.....είχε μεταμορφωθεί.....ίσως για πάντα μακριά μου,  ίσως για πάντα μακριά της!
Βαθύ και άγριο ποτάμι ο έρωτας βαθύ και φωτεινό που μέσα του ναυάγησαν πολλοί,  χωρίς να λογαριάζουν τίποτα....ούτε τη θηλιά που τους κρατά δεμένους σφιχτά.... που θα βρουν την δύναμη την αντοχή......
αντίκρυ να περάσουν χωρίς πνιγμό, να πετάξουν για πάντα στον γαλάζιο ουρανό μαζί...για πάντα! 
JAFO

Μαζί του Πέθανε και Ολόκληρος ο Κόσμος;

Nα είσαι έτοιμος πάντα για αυτό.......

Πολλοί είναι εκείνοι οι σύγχρονοι μελετητές που σκοπίμως δεν αναφέρονται λεπτομερειακώς στον τρόπο θανάτου του μεγάλου φιλοσόφου. Απλά λέγεται ότι ο Σωκράτης καταδικάστηκε και θανατώθηκε, ότι δηλαδή εκτελέστηκε η ποινή του. Το γεγονός όμως ότι ο ίδιος ο Σωκράτης επέλεξε να πεθάνει αρκετές ώρες νωρίτερα από την προκαθορισμένη χρονική στιγμή εκτέλεσης της ποινής του, σε τι σκέψεις μας οδηγεί; Το ότι είχε τη δυνατότητα διαφυγής και δεν το έπραξε, σε τι σκέψεις μας οδηγεί; Πιστεύω πως οι σκέψεις αυτές είναι αντίθετες από το τυποποιημένο και ανιαρό πλέον σχήμα της καταδίκης - εκτέλεσης. Ας εξετάσουμε όμως τις τελευταίες υπερήφανες στιγμές του Σωκράτη, όπως διατυπώνονται αυθεντικά μέσα από τον πλατωνικό «Φαίδωνα»: [116e] και ο Κρίτων είπε: «Σωκράτη, ο ήλιος είναι ακόμα πάνω στα βουνά και δεν έχει δύσει. Εγώ πάλι γνωρίζω και άλλους που εκτελούν την ποινή αργά, όποτε τυχόν τους αναγγελθεί η εντολή, αφού δειπνήσουν και πιουν πολύ καλά και ικανοποιήσουν όποιες τυχόν επιθυμίες έχουν. Γι αυτό λοιπόν μη βιάζεσαι, υπάρχει ακόμα χρόνος.». Και ο Σωκράτης απαντώντας είπε: «Κρίτων, εκείνοι βέβαια που λες εσύ πράττουν κατ αυτό τον τρόπο -διότι πιστεύουν ότι κερδίζουν με την καθυστέρηση-, αλλά εγώ τουλάχιστο είμαι πεπεισμένος ότι δε θα πράξω έτσι. Διότι δε νομίζω ότι θα κερδίσω τίποτα με το να πιω το δηλητήριο αργότερα, προσπαθώντας να σώσω μια ζωή που ήδη είναι χαμένη. Μόνο που θα ξεγελούσα τον εαυτό μου με αυτό. Εμπρός λοιπόν, άκουσέ με και μην πράξεις διαφορετικά.». Και ο Κρίτων, αφού άκουσε αυτά, έγνεψε στο παιδί που ήταν κοντά και εκείνο βγήκε από το κελί και παρέμεινε για μερική ώρα. Ύστερα γύρισε φέρνοντας τον φύλακα που κουβαλούσε ένα ποτήριο δηλητήριο. Ο Σωκράτης, αφού είδε τον άνθρωπο, είπε: «Εσύ, καλέ μου φίλε, που κατέχεις αυτά τα ζητήματα, οδήγησέ με για το τι πρέπει να κάνω.». Τότε ο φύλακας απάντησε: «Τίποτα άλλο δεν πρέπει να κάνεις, παρά να περπατήσεις ωσότου βαρύνουν τα πόδια σου και μετά θα πέσεις κάτω και το δηλητήριο θα επενεργήσει.». Και αμέσως έδωσε το ποτήρι με το δηλητήριο στο Σωκράτη. Δεν αξίζει στον πρωτεργάτη της διαλεκτικής το μονόχνοτο σχήμα καταδίκη - θάνατος. Είναι ίσως και αδόκιμο. Ο Σωκράτης δεν καταδικάστηκε σε θάνατο από τους Αθηναίους δικαστές, αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό. Ίσως η ιστορία και οι ιστορικοί μας δηλώνουν περίτρανα το πρώτο. Επειδή όμως δεν πρόκειται για ένα φαινόμενο που ανήκει αποκλειστικά στη δεδομένη ιστορική στιγμή, αλλά σε όλη τη διαχρονία της ανθρώπινης υπάρξεως, το μόνο που καταφέρνει η επιστήμη της ιστορίας -αλλά και η στείρα φιλολογία- είναι επιεικώς μια επικίνδυνη παρερμηνεία. Δεν εξαπατήθηκαν οι δικαστές από τα στοιχεία που είχαν στα χέρια τους, αλλά από τον ίδιο τον κατηγορούμενο. Η ζωή του Σωκράτη ποτέ δεν αποτέλεσε γι αυτόν αυτοσκοπό, όσο παράξενο κι αν αυτό ακούγεται σήμερα, για τους σύγχρονους ανθρώπους. Η ζωή η δική του ήταν η ζωή όλων. Η ύπαρξή του είχε αφιερωθεί πρόδηλα στον κόσμο. Ο ίδιος έλεγε πως δεν ήταν πολίτης της Αθήνας, αλλά πολίτης του κόσμου. Όταν είδε στα τελευταία του χρόνια ότι οι άνθρωποι τον απαρνούνται, ότι δηλαδή απαρνούνται τη διαλεκτική, την επαγωγή, την υψηλή σκέψη και την ίδια την αλήθεια, δεν υπήρχε λόγος περαιτέρω ύπαρξης. Ο θάνατος του Σωκράτη επήλθε από την ίδια την κατηγορία και όχι από την απόφαση του δικαστηρίου. Και δεν έφταιξε γι αυτό η δικαιοσύνη, δεν έφταιξαν γι αυτό οι δικαστές. Καθώς ο Σωκράτης ήταν ο άνθρωπος του κόσμου, ενώπιόν του βρισκόταν το δικαστήριο του κόσμου και όχι το αρχαίο αθηναϊκό δικαστήριο. Από τη μια πλευρά βρίσκονταν οι κοινοί άνθρωποι με τις γεμάτες τύψεις στενές ψυχές τους. Από την άλλη όμως βρισκόταν εκείνο το στοιχείο που τους θύμιζε την πραγματική ουσία του ανθρώπου, εκείνο που τους καταδείκνυε την άσχημη ζωή τους. Αλλοι το λένε συνείδηση, άλλοι το λένε αυτοέλεγχο, ο Σωκράτης το είπε αλογόμυγα, ήταν ο ίδιος του ο εαυτός. Επρόκειτο λοιπόν για μια από τις πολλές φορές στην ιστορία, όπου οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να εξαγνιστούν, αλλά να σκοτώσουν τον εξαγνιστή, πράγμα φυσικά ευκολότερο και ανώδυνο: «Ο Σωκράτης ήταν ένα τραγικό πρόσωπο. Όχι γιατί ήπιε το κώνειο, αλλά γιατί ήξερε ότι στη φύση υπάρχει και το κώνειο. Όχι γιατί τον δικάσανε οι συμπολίτες του, αλλά γιατί ήξερε ότι η φύση δικάζει το λευκό γιασεμί στον κήπο να μαραίνεται το χειμώνα, και το λευκό χιόνι στο όρος να λειώνει το καλοκαίρι... Δεν εξαπατήθηκαν οι Αθηναίοι να τον δικάσουνε άδικα. Ο ίδιος εξαπάτησε τους Αθηναίους να τον δικάσουνε δίκαια... Ο φρόνιμος ένας μεταχειρίστηκε σαν εργαλείο τους άφρονες πολλούς...». Σχετικά με τα τελευταία λόγια του Σωκράτη («Κρίτων, οφείλουμε μια ευχαριστήρια θυσία στον Ασκληπιό, έναν πετεινό. Κάντε το, και μην το ξεχάσετε.») ο Δ.Λιαντίνης συνεχίζει: «Τι υπονοεί τούτη η παράξενη κουβέντα: Ολάκερη η ζωή μου εστάθηκε μια αρρώστια. Τώρα που φεύγω, εκείνο που στην ουσία φεύγει δεν είναι η ζωή αλλά η αρρώστια. Σε ποιον άλλο λοιπόν χρωστώ να ομολογήσω χάρη, παρά στο γιατρό που με γιάτρεψε; Στον Ασκληπιό, το θεό της υγείας! Μόνο που ο Σωκράτης εκείνη την ώρα δε μιλούσε για λογαριασμό του μόνο. Μιλούσε για κείνους, που ενώ γεννιούνται ζώα όπως όλοι μας, καθώς τελειώνουν, φτάνουν να γίνουν άνθρωποι, όπως λίγοι από εμάς.». Τα τελευταία αυτά όμως λόγια αυτοσυνειδησίας του Σωκράτη θα προσέθετα ότι περιέχουν κυρίαρχο το αίσθημα της πικρίας. Η ζωή του ήταν η ζωή όλων. Εφόσον οι όλοι αποδείχθηκαν άρρωστοι, και η δική του ζωή αισθανόταν ότι καταδικάστηκε σε ασθένεια. Και ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο, μαζί του όμως πέθαινε και ολόκληρος ο κόσμος. Για το δίκαιο των πραγμάτων όμως κρίνω σκόπιμο να παραθέσω και μια αντιπροσωπευτική άποψη εκείνων των διανοητών που δεν έδωσαν όμοια -με την προαναφερθείσα- ερμηνεία στα τελευταία του αυτά λόγια. Θα μας πει ο Frιedrich Nietzsche στη Φιλοσοφία του: «Ο Σωκράτης δεν ήταν μονάχα ο σοφότερος φλύαρος, υπήρξε μεγάλος και στη σιωπή. Θα προτιμούσα να σώπαινε και στις τελευταίες στιγμές της ζωής του... Αυτή η γελοία και τρομερή τελευταία λέξη σημαίνει, για όποιον μπορεί να την καταλάβει: Κρίτων η ζωή είναι μια αρρώστια. Είναι δυνατόν; Ένας άνθρωπος σαν αυτόν που είχε ζήσει χαρούμενος μέσα στον κόσμο, σα στρατιώτης, αυτός ο άνθρωπος πεσιμιστής![...] Ο Σωκράτης, ναι ο Σωκράτης υπόφερε από τη ζωή![...] Αλίμονο φίλοι! Πρέπει να ξεπεράσουμε ακόμα και τους Έλληνες!». Όχι λοιπόν, δεν είναι έτσι τα πράγματα όπως μας τα εξηγεί ο Nietzsche. Δεν ήταν πεσιμισμός τα τελευταία λόγια του Σωκράτη, αλλά όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ένα μείγμα αυτογνωσίας και πικρίας για τη ζωή των ανθρώπων που χάνεται στο σύνολό της. Αυτά ήταν γνήσια και σπάνια ανθρώπινα συναισθήματα. Αν είναι κάτι να ξεπεραστεί, πρόκειται για τη μικρότητα του πλήθους και όχι για τη μεγαλοσύνη του διαχρονικού και αληθινού ανθρώπου, του Σωκράτη. [filosofia.gr]

ε όχι και Αυτοί;

-Λέμε συχνά πυκνά το γνωστό "την ώρα που οι άλλοι ανακάλυπταν το κρέας εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη".
Μια φράση που λέγεται στα πλαίσια της "σίγουρης" ανωτερότητας που αισθανόμαστε πολλοί  Έλληνες σε σχέση με τους άλλους λαούς -Δήμους- και που στηρίζεται  στην εκπαίδευση που έχουμε για την πρωτοπορία και μοναδικότητα του Ελληνικού πολιτισμού.
-Προπαγάνδα είναι η διάδοση μίας φιλοσοφίας ή άποψης και χρησιμοποιείται  ιδιαίτερα από πολιτικές ομάδες - οικονομικά τσιράκια- και κυβερνήσεις-κράτη-κόμματα.
Σκοπός της είναι να αλλάξει  τις απόψεις των άλλων αντί απλώς να μεταδώσει γεγονότα όπως είναι, αφού στόχος είναι να μπορεί να επιστρατευτεί προκειμένου να προϊδεάσει θετικά ή αρνητικά σε σχέση με κάποια ιδεολογική, οικονομική ή άλλη θέση, αντί να παρουσιάσει την ίδια την θέση λόγο διαφορετικού στόχου-σκοπού.
-Ωστόσο φαίνεται πως έχουμε αρχίσει να βλέπουμε πως όλα αυτά που πιστεύαμε δεν συνάδουν και τόσο με τη σύγχρονη νεοελληνική πρακτική, τόσο για την "χοληστερίνη" όσο και για την "προπαγάνδα", έχοντας μπει σε μια διαφορετική διάσταση διαμάχης ξεπερνώντας και την ίδια την συνωμοσιολογία τόσων ετών και κυρίως " ΤΩΝ πολιτικών ετών διακυβέρνησης".
-Διαφοροποιείται  παντού συχνά δόλια  με έμμεσες και μεθόδους η προπαγάνδα, όπως για παράδειγμα, επιλεγμένα βίντεο απο πολιτικούς τενεκέδες -συχνά μάλιστα επικίνδυνους-  με τέτοιον τρόπο ώστε να προκαλεί ισχυρά συναισθήματα αηδίας και απέχθειας -μακριά όλοι μόνο εμείς- , και αυτό το κάνει παράλογο  αν μη τι άλλο.
-Τελευταία χρησιμοποιείται η   πιο απροκάλυπτη και χυδαία μέθοδος προπαγάνδας, η λιγότερο φανερή και μάλιστα με δόλιες, έμμεσες και φαινομενικά ισορροπημένες "προσωπικότητες" της δίκαιης δημόσιας επιχειρηματολογίας -σοβαρά;-  σε συνδυασμό με την γνωστή μέθοδο μετάδοσης θεματικών ειδήσεων απο τα ΜΜΕ -ονόματα όχι ακόμα/πάλι- μας.
-Είμαστε ξεχωριστοί Κυρίες-Κύριοι  γιατί όταν οι άλλοι ξεκινούσαν τις χρήσεις των καταχρήσεων αυτών, εμείς ως ανώτεροι  γνωρίζαμε την "άλλη" πλευρά του κακού νωρίτερα .Ενα το ΚΟΙΝΟ χαρακτηριστικό  στην ανωτερότητα έναντι όλων των άλλων όμως:
Η παντοτινή προπορεία έναντι όλων, σαν Αρχαίοι στα καλώς κείμενα, σαν Τωρινοί στα κακώς κείμενα.

--Οι λέξεις επιχειρηματολογία, άποψη, διάλογος, αλήθεια, υπάρχουν στο λεξιλόγιο όλων αυτών των ΤΡΑΝΩΝ καναλαρχών/εφημεριδάδων/υπολογιστάδων/πολιτευτάδων του Δήμου Ωρωπού;
Ελληνικά κύριοι -ξέρετε- η λέξη «προπαγάνδα» ίσως φέρει έντονα αρνητική χροιά, μολονότι αυτό δεν ίσχυε πάντοτε, ωστόσο εσείς έχετε προσβάλει βάναυσα τη ΝΟΗΜΟΣΙΝΗ των Δημοτών με αυτήν, προβάλλοντας ελάσσονα προβλήματα και πολιτικά πρόσωπα-μπούρδες, ως μελλοντικά κολλύρια για τα μάτια ΜΟΝΟ τυφλών ψηφοφόρων.

Ο Αρχηγός η Καλόγρια και ο Μιχάλης;

Ήταν ο Αρχηγός και οδηγούσε ένα φορτηγό που πήγαινε Ωρωπό. Και έλεγε συνέχεια: "με λένε Αρχηγό και οδηγώ φορτηγό". Κάποια στιγμή βλέπει μια καλόγρια στο δρόμο να κάνει ωτοστόπ.
Σταματάει, και τη ρωτάει που πηγαίνει. Αυτή του λέει Ωρωπό. Και επειδή πήγαινε και αυτός εκεί την παίρνει και συνεχίζει το ταξίδι του.
Συνέχεια έλεγε: "Με λένε Αρχηγό και οδηγώ φορτηγό, με λένε Αρχηγό και οδηγώ φορτηγό."
Του Αρχηγού του άρεσε η καλόγρια και της καλόγρια της άρεσε ο Αρχηγός. Κάποια στιγμή της ρίχνεται της καλόγριας.
- Παιδί μου κοίτα εγώ είμαι καλόγρια, δεν το έχω ξανακάνει. Θα σε παρακαλέσω να μην με πονέσεις.
Και έτσι αρχίζουν να το κάνουν...
- Τι μου κάνεις......τι σου κάνω...κτλ
Όταν τελείωσαν άρχισε πάλι ο Αρχηγός: "Με λένε Αρχηγό και οδηγώ φορτηγό. Με λένε Αρχηγό και οδηγώ φορτηγό."
Κάποια στιγμή φτάνουν Ωρωπό και η καλόγρια βγαίνει από το φορτηγό λέγοντας:
- "Και εμένα, με λένε Μιχάλη και πάω καρναβάλι!!!"

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση,

“Η μοναδική περίοδος του χρόνου που είμαι απολύτως σοβαρός!”

~ Ο Όσκαρ Ουάιλντ για το Τριώδειο.

"Μεγάλος Καρνάβαλος”
- o Αϊνστάιν για τον αρχηγό του καρναβαλιού.

“Συμμετέχω και σε αδελφότητες!”
- Η Άντζελα Δημητρίου για την αδελφότητα στην οποία συμμετέχει.

“Είσαι για τα καρναβάλια!!!”
- Ο Λαός για οτιδήποτε σωβρακοφανές.

“This is not greek karnavali, but greek bordelo!”
- Ένας ξεναγός για την Βουλή προς τουρίστα.

“Η κυβέρνηση δεν θα φορολογήσει το καρναβάλι.”
- Ο Πρωθυπουργός για το καρναβάλι.

“Κυβερνώ ένα καρναβάλι”
- Ο Βασιλιάς Καρνάβαλος για την Ελλάδα.

Μετάβαση στο ΔΣ ΩΡΩΠΟΥ

-Αυτοί που καβάλησαν την "Καλόγρια" -και είναι αρκετοί από όλα τα τοπικά κόμματα- δεν ήταν Αρχηγοί, ούτε ήξεραν να οδηγούν φορτηγό και ίσως γι αυτό η Εξουσία ήταν "Μιχάλης" ή και "Μιχαλού"

Καλή διασκέδαση και κάθε σχέση με αρχηγούς,εξουσίες,πρόσωπα, πράγματα..... κτλ, έχουν δεν έχουν σχέση καμιά σημασία δεν έχει αφού τώρα αρχίζει ο "ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ".

 

 

Η Κοινωνική Σημασία του "Βλάκα";

O  Φρειδερίκος Νίτσε, ο αιώνια μπροστά από την εποχή του, είχε γράψει  στη " Γέννηση της Τραγωδίας" για Το Έθνος που πολλοί βάρβαροι .....Άραβες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Αλβανοί, Ιταλοί, ,Γερμανοί, Άγγλοι..........«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.
Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνόταν, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας
από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».

Να ξεκαθαρίσω απ' την αρχή το εξής.........η πολιτική πρόταση που υπάρχει στο Δήμο σήμερα και ίσως στα και στα τμήματα των αναρχοαυτόνομων περιοχών, δεν είναι μία πρόταση που διαμορφώθηκε αποκλειστικά και μόνο από το νόμο του τότε Υπουργού  λόγο της ορατής όσο ποτέ  οικονομικής κρίσης, αλλά  αναμφισβήτητα - προσωπική μου άποψη- η μόνη πολιτική πρόταση που πήραν σοβαρά υπόψη οι  Δημότες και καλά έκαναν.
Είμαστε ωστόσο σήμερα πιο σοφοί και ιδεολογικά και πολιτικά  έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την κρίση - όχι μόνο οικονομική αλλά κοινωνική και κυρίως ηθική-  για να μη χειροτερέψει η ζωή μας, να σταματήσει ο κατήφορος, για ένα καλύτερο αύριο όλων μας;
Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει σήμερα πολύ Φως - βλέπε βίντεο/επιστολές/κτλ των κ.κ Οικονομάκου/Καρίνου, Λίτσα/Ρούση, Πάντο/Ελάφια, Βλάχο/Πέππα, Γιασσεμάκη/Κοντογιάννη, Γιαμαρέλου/ Αριστοφάνη, Δέδε/ Εγώ, Φοριάρη/Πατατά κτλ-  Πολιτικό  που να δείχνει έξοδο από την κρίση σε όλα τα επίπεδα.

Το ζήτημα αρχίζει κυριολεκτικά να κάνει το Νίτσε  κατανοητό γιατί το ΚΚΕ διακηρύσσει ότι δεν μπορεί να συμφωνήσει με κανέναν ποτέ, όπως επίσης ότι δεν μπορεί κανένας να κυβερνήσει με  πολιτικούς λιγότερο ή περισσότερο ικανούς, αν αυτοί είναι οι ίδιοι που προκάλεσαν την κρίση ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ.
Ολα αυτά "ίσως" δείχνουν ακαλλιέργητους κατά συρροή α-πολίτικους που έχουν  χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, αλλά που  δε  θα σκάσουμε γι' αυτούς και πολύ.... έχοντας αυξηθεί τελευταία το μορφωτικό επίπεδο των "νέων", όχι μόνο των μεσαίων στρωμάτων  που ......έχουν "καλές" αναμνήσεις και ξέρουν να επιζούν, ξέρουν να παράγουν, να διασκεδάζουν να κάνουν Ερωτα.

Δεν πρόκειται κύριοι -όλοι κατ αρχήν Πολιτικοί αρχηγοί-  δηλαδή να επιστρέψει ο κόσμος στο επίπεδο ζωής του τίποτα γιατί ακόμη και η "Σεισάχθεια" του  Σόλωνα έδωσε τέλος στην εξάρτηση των φτωχών αλλά........... άφηνε δύο εξαιρέσεις......... ο κηδεμόνας άγαμης Γυναίκας που είχε χάσει την Παρθενία της να έχει το δικαίωμα να την πουλήσει για δούλα όπως και ο Πολίτης μπορούσε να αφήσει έκθετο ένα ανεπιθύμητο νεογέννητο.....και βλέπω πολλές ομοιότητες τελευταία!